14 ameliyat oldum ve şimdi tekrar başladı ağrılar.
Hiç şikayet etmedim, normal hayatıma devam ettim.
Bu hafta dizlerimdeki sızı dayanılmaz hale gelince MHRS’den Tokat Devlet Hastanesi Ortopedi servisinden randevu aldım.
Muayene oldum, röntgen ve MR çektirdim.
Sonuçlar için 5 Şubat’ı bekliyorum.
Neden bunları yazıyorum biliyor musunuz?
Kimseyi aramadım. Hiçbir torpil peşinde koşmadım. “Ben gazeteciyim” demedim.
Her şey olması gerektiği gibi, sırayla oldu.
Doktoruma, hemşirelerimize, danışma görevlilerine yürekten teşekkür ediyorum.
Onlar da işlerini hakkıyla yapıyor, torpilsiz, aracısız.
Ama işte tam da bu sırada sosyal medyada dolaşan o yazı...
Şanlıurfa Ceylanpınar Devlet Hastanesi Başhekimi Uzm. Dr. Meriç Artan’ın açıklaması.
Okuyunca içimden şöyle geçirdim, “Türkiye’de kamu kurumlarında ‘liyakat’ kelimesi artık bir fıkra malzemesi haline gelmiş.”
Bir hastane düşünün, Kadrosu temizlik personeli olan onlarca çalışan yıllardır masa başında oturuyor, idari iş yapıyor, maaşını aynı şekilde alıyor.
Yeni atanan başhekim Meriç Artan duruma el atıyor: “Herkes asli görevine dönecek.”
Tebliğ gönderiliyor.
Diğer personel kabul ediyor, temizlik görevine geçiyor.
Ama bir kişi reddediyor. Sebep?
“Ben Şu Parti İlçe Başkan Yardımcısı’yım, ben temizlik yapmam. Bana temizlik yaptıramazsınız.”
Durup düşünmek lazım, bir kamu çalışanı, kadrosu neyse onu yapmak zorunda değil mi? 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na göre asli görev, siyasi unvanla mı askıya alınır?
Yoksa siyasi kartvizit, kanunu ezer geçer mi?
Olay burada bitmiyor. Aynı günün akşamı telefon çalıyor. Arayan Şanlıurfa İl Sağlık Müdürü Dr. Erhan Berk. Başhekimin anlattığına göre:
“Bu adam Şu Parti İlçe Başkan Yardımcısı. Sana emrediyorum, görevine geri ver. Bunun Şu Partili olduğunu bilmiyor musun? Benim başımı ağrıtmaya utanmıyor musun?”
Başhekim direniyor: “Parti fark etmez, herkese eşit davranırım. Bunu yaparsam hastaneyi yönetemem, diğer personel isyan eder.”
Hastane kimin umurunda ki!
Karşılık?
Tehdit:
“Görevine iade etmezsen istifanı ver. Vermezsen oraya gelip seni o koltuktan nasıl kaldırıyorum, görürsün.”
Mobbing, baskı, tehditler artınca Dr. Meriç Artan can güvenliğinden endişe duyup istifasını veriyor ve ilçeden ayrılıyor.
Üstelik olay, üst makamlara ve siyasilere çarpıtılarak anlatılmış diyor.
Bu hikâye fıkra değil, maalesef gerçek.
Ve ne yazık ki tek örnek de değil.
Kamu yönetiminde “referans”ın mevzuattan üstün tutulduğu, torpilin liyakatin yerini aldığı, eşitlik ilkesinin siyasi aidiyetle delindiği bir sistemin resmini çiziyor.
Düşünün, Bir temizlik görevlisi siyasi unvanı sayesinde temizlik yapmıyorsa...
Başka bir temizlik görevlisi aynı unvanı olmadığı için aynı işi yapmak zorunda kalıyorsa...
Hastanenin koridorlarını kim temizleyecek?
Adalet duygumuzu kim temizleyecek?
Dr. Meriç Artan’ın yaptığı çok basit bir şey, Kanuna uymak.
Cezası ise istifa etmek zorunda kalmak.
Bizim ülkemizde kanuna uymanın bedeli bu olmamalı!
Tokatta da böyle bir tebligata acil ihtiyaç var.
Torpilli kişiler asla çalışmıyor.
Başka hastanelerde, okullarda, belediyelerde aynı hikâye tekrarlanıyor.
Hepimiz ne diyoruz? “Yazıklar olsun sizin adalet anlayışınıza.”
Siyaset yapanların bozulduğunu, adaletin, hakkaniyetin umurlarında olmadığını biliyorum.
Ama işini hakkaniyetle yapan, millete hizmeti görev bilen tüm kamu çalışanlarımıza teşekkür ederim.
İyiki varlar.
Vesselam.