Tokat’ta yaşamak sıradan bir “ikamet” meselesi değildir; bu, sabırla, sezgiyle ve zaman zaman da mizahla icra edilen bir yaşam sanatıdır. Çünkü Tokat, hem manzarasıyla insanı kendine hayran bırakır hem de gündemiyle ayakta kalma reflekslerini sürekli diri tutar.
Tokat Kalesi’ne bakarak güne başlayan bir insan, akşam pazardaki fiyatlara bakarak derin bir muhasebeye dalabilir. Bir yanda Yeşilırmak’ın dinginliği, diğer yanda geçim derdinin dalgalı suları… Bu şehirde huzur ile endişe, çoğu zaman aynı cümlenin içinde yer alır.
Ekonomi deseniz, Tokatlı için bu bir istatistikten ibaret değildir; doğrudan yaşanan bir gerçektir. Artan maliyetler, azalan alım gücü ve her geçen gün büyüyen beklentiler…
Sebep açık, sonuç tanıdık: Daha fazla çalışmak, daha fazla düşünmek ve çoğu zaman daha az harcamak.
Ama Tokatlı’nın en güçlü silahı ne sabırdır ne de inat… Asıl güç mizahtır. Burada eleştiri, sert bir nutuktan çok ince bir espriyle yapılır. Siyaset konuşulurken sesler yükselmez; cümle genellikle şu noktada biter:
“Söz çok, icraat az ama çayımız sıcak olsun.”
Kahvehaneler Tokat’ın gayriresmî düşünce kuruluşlarıdır. Her masada bir ekonomi uzmanı, her sandalyede bir siyaset analisti oturur. Krizler birkaç bardak çay eşliğinde masaya yatırılır, yerel sorunlar dakikalar içinde çözüme kavuşturulur, ah birde çay eski fiyattan olsa...
Sebep-sonuç ilişkisi Tokat’ta oldukça nettir:
Sebep: Plansızlık, geciken yatırımlar, yarım yamalak bekleyen projeler, bir kesim içinde daha ne yapak!
Sonuç: Sosyal medyada serzeniş, sokakta espri, evde sabır
Ve tüm bunların ortasında Tokatlı, şehrini eleştirirken bile sevgiden vazgeçmez. Çünkü Tokat’ta yaşamak; hem daha iyisini talep etmek hem de eldekinin kıymetini bilmektir.
Tokat kebabının dumanında huzur bulan, Taşhan’ın taşlarında tarih okuyan, ama faturaya bakınca iç çeken bir şehir burası. Romantik bir kartpostal gibi görünür; fakat arkasında ciddi bir emek, mücadele ve umut hikâyesi vardır.
Son söz mü?
Tokat’ta yaşamak; gerçeği görüp umudu kaybetmemek, eleştirirken incitmemek ve her şeye rağmen “Bu memleket bizim” diyebilmektir, vesselam.