Tokat Havalimanı denince akla gelen isimlerden biri, yıllardır Mustafa Konca’dır. 2017’den beri, neredeyse bir ömür gibi gelen dokuz yılı aşkın süredir o havalimanının tozunu, toprağını yuttu.
Yeni pist, yeni terminal, aksayan işler, duraksayan süreçler...
Her birinde “Tokat uçsun” diye, memur sıfatının ötesinde bir aşkla koşturdu.
“Ben memurum, bana ne” demedi; paylaşarak, ses getirerek, toplumsal desteği arkasına alarak o betonun üzerine Tokat’ın geleceğinin dökülmesine vesile oldu.
Havalimanı onun evi oldu.
Sabahın köründen gecenin karanlığına kadar orada, Tokat’ın gökyüzüne kavuşması için ter döktü.
Bedel ödedi; yorgunluk, stres, kişisel fedakârlıklar...
Ben şahidim.
Ama o, “yapılsın, açılsın, Tokat hak ettiği yere gelsin” diye durmadı.
Şimdi “görevden alındı” lafı dönüyor.
Doğru mu, değil mi; resmi bir açıklama yok henüz.
Ama eğer öyleyse, işte o zaman asıl mesele başlar.
Bedel ödeyene vefa gösterilmez mi?
Bizim emlekette, bazen en çok koşanı, en çok yorulanını fark ettirmiyor.
Bazen de fark etse bile teşekkür etmek yerine başka birini getirip eskiyi unutuyor.
Mustafa Konca gibi kamu görevlileri, madalya beklemez, “sağ ol, iyi ki vardın” cümlesini hak eder.
Tokat’ın gökyüzü artık açık.
Uçaklar inip kalkıyor, Umre kafileleri, iş insanları, memleket hasretiyle dönenler...
Hepsinin arkasında, sessiz sedasız bir emek var.
O emeğin sahibi hâlâ orada mı, yoksa başka bir yere mi tayin edildi; önemli olan, o emeğin unutulmaması.
Yeni Tokat Havalimanı’nda bırakılan iz, Mustafa Konca’nın izidir.
Vefa borcumuz var.
En azından bunu bilelim.
Vesselam
Hüseyin Kömür