Ne kadar sevinirdik.
Çocuk aklıyla kurdelenin neyi temsil ettiğini bilmezdik ama o günün özel olduğunu hissederdik.
Aradan yıllar geçti…
Yaş 50 olunca anlıyorsun ki kurdele çoğu zaman bir sevincin, bir başlangıcın, bir emeğin görünür hâliymiş.
Kurdele nerelerde kesilir?
Bir okul açılır, kurdele kesilir.
Bir hastane hizmete girer, kurdele kesilir.
Bir fabrika üretime başlar, kurdele kesilir.
Bir havaalanı açılır, kurdele kesilir.
Bir köprü, bir yol, bir kültür merkezi, bir spor tesisi…
Hepsinin önünde bir kurdele var.
Çünkü kurdele sadece kurdele değil.
Yatırım demek.
İstihdam demek.
Gelecek demek.
“Burada iyi bir şey oldu” demek.
Cumhurbaşkanı Yardımcısı Tokat’a geliyor…
İnsan ister istemez düşünüyor…
Yarım elma gönül alma ziyaretlerinin yanında birkaç açılış olsa…
Birkaç kurdele kesilse…
Yeni bir yatırımın tabelası açılsa…
İnsan mutlu olurdu.
Tokatlı mutlu olurdu.
Tokatlı umutlu olurdu.
Bizim şehir biraz da ziyaret şehri oldu.
Bir kurdele kesilsin de biz de “işte bu Tokat’ın yeni kazanımı” diyebilelim.
Şimdilik elimizde ne var?
Tokat Havalimanı açılış kurdelesi…
Allah’tan o var.
Bazen dönüp bakıyorum.
Diyorum ki, demek ki oluyormuş.
Peki neden devamı gelmiyor?
Neden çevre illerde büyük projeler konuşulurken Tokat’ta heyecan yaratan açılışlar olmuyor?
Oluyor tabii…
Avukat ofisi açılıyor.
Psikiyatrist muayenehanesi açılıyor.
Üstelik kalabalık da oluyor.
Koca koca adamlar geliyor, kurdele de kesiliyor.
Ama insan yine de düşünüyor…
Bir gün o kurdeleler fabrikaların önünde kesilse…
Bir gün üretim tesislerinin önünde fotoğraf verilse…
Bir gün gençler “iş başvurusu nereye?” diye sorsa…
İşte o zaman çocukken önlüğümüze takılan kırmızı kurdele kadar içten seviniriz.
Cumhurbaşkanı Yardımcısı gelmişken, bir anaokulu öğrencisine “aferin” diye kırmızı kurdele taksa…
Belki biz de oradan bir fabrika açılışı umudu çıkarırız.
Geçenlerde Ankara’da Çorumlu bir gazeteci arkadaş anlattı.
Süper Lig’i anlattı.
Sungurlu Savunma Sanayi OSB’yi anlattı.
Anlattı da anlattı…
Tam karşılık vereceğim…
Durdu, sordu:
“Peki sizin neyiniz var?”
Ezildim.
Bu konuşmayı ayrıca bir köşe yazısında anlatacağım.
Ama şunu söyleyeyim…
Sürekli açılış kurdelesi kesseniz, biz de bu eziklikten kurtulsak.
Şehirler ziyaretlerle değil, açılışlarla büyüdü.
Sivas gibi.
Çorum gibi.
Samsun gibi.
Kayseri gibi.
Diyeceksiniz ki, “Tokat nere, onlar nere…”
İyi de onların da siyasetçisi var.
Bürokratı var.
Bizde de var.
Vesselam.