Ne yazık ki şu günlerde toplumsal çürümenin zirvesini yaşıyoruz. Bu aziz millet nereden nereye geldi? Yaşananları ve şahit olduklarımızı görüp düşününce çıldırmamak elden değil. İşte size son örneklerden biri daha. Yapılan tespit sonucu, 7 yıl boyunca sadece 60 gün işe gittiği tespit edilen ve bağlı bulunduğu kurumun Yüksek Disiplin Kurulu'nca devlet memurluğundan ihraç edilen zatı muhteremin sus pus olacağına, “Ben şimdi Mustafa Kemal’in memuru oldum.” deme pişkinliğini basında görünce afallamamak elden değil. Bir diğerinin sevgilisi, hatıra binaen bankamatik memuru yapılıyor. Bunların yaptıkları her yolsuzluğa, hukuksuzluğa ve haksızlığa örtü olacak bir çıkış yolu bulmaları ve bunları siyasi söylemlerle örtbas edecek kılıfla kamufle etmeleri, kıvrak zekâdan öte yüzsüzlüğün daniskasıdır. Bu zevata sormak lazım: Paraları cukkalarken, işe gitmeden, mesai harcamadan maaşını çekip yerken kimin memuruydun? Bu devlet kimin, kim kurdu? Bu nasıl bir yaklaşım? Her haltı ye, sonra bu tür söylemlerle çık kenara; kendini aklamaya, bir yerlere mesaj yollayıp selam durmaya çalış. Mustafa Kemal Paşa’ya saygısızlık değil de nedir bu? Bunların elinden ve dilinden öncelikle Mustafa Kemal Paşa’yı kurtarmak gerekir.
Devlet kapılarını arpalık olarak görüp emek ve mesai vermeden maaş almayı hak görmek ve bundan zerre rahatsızlık duymamak tam tamına nankörlük ve bağnazlıktır. Bu düşünce ve eylem içerisinde bulunan her kim olursa olsun, taşıdığı ne siyasi görüşü ne inancı ne de vicdanı sağlıklıdır. Kısacası arızalı, aksak ve sakıncalıdır. İtibar edilmeyeceği gibi, bu düşünce; sağlığa, genel ahlaka ve toplumsal dokuya zararlı ve tehlikelidir.
Diğer taraftan, gerek seçilmiş gerekse atanmış, yetki ve sorumluluk taşıyan memurundan amirine kadar tüm kademenin üzerinde kamu sorumluluğu vardır. Sahip oldukları bu yetkileri kamu adına tarafsız ve hakkaniyetle kullanmaya yasal ve vicdani olarak mecburdurlar. Devletin de bunları teftiş ederek sık sık denetlemesi asli görevidir. Yukarıdaki örnekte olduğu gibi, 7 yıl boyunca işe güce gitmeden maaş ödemesi yapılmasına vesile olanlar da en az onun kadar suçludur ve kamu zararında sorumlulukları vardır. Oluşan kamu zararı sadece ilgili şahsa atfedilmez ve edilmemelidir. İş hayatında disiplin, liyakat ve ehliyet yitirilirse sonuçları korkunç olur ve cezasını tüm toplum çeker.
Her sabah bir başka belediyede yolsuzluk operasyonlarına şahit oluyoruz. Özellikle iş yeri ve inşaat ruhsatları ile imar uygulamalarında yasadan ve mevzuattan önce para, çıkar ve nüfuz konuşuluyor. Bu nasıl iş? Bu kurumlar bunların babalarının çiftliği mi? Kaldı ki babalarının çiftliği bile olsa diğer kardeşleri hesap sorar, çekince koyar, sınır çizer, “Bana da...” der. Bunlarda ise bu da yok. Sanki herkes memnun, tezgâh kusursuz işliyor; ta ki bir yerde patlayana kadar. Sonrası çorap söküğü gibi geliyor. İtiraflar, gizli tanıklar derken kirli bohça ortaya saçılıyor ve pis kokular yayılıyor.
Bütün bunlar gösteriyor ki devletimizin; başta yolsuzluk ve rüşvetle ciddi mücadele etmesi, yasal boşluk varsa doldurması, liyakat ve ehliyete gerçek ve olması gereken ölçüde önem vermesi, teftiş ve denetimini zamanında yapması, ödül ve cezalandırmaya işlev kazandırması, görevini savsaklayan, yapmayan, mesaisine gelmeyen disiplinsiz memur ve amirin gözünün yaşına bakmaması gerekir. Siyasilerin ve idarenin bu sorunları çözmesi elzemdir, zorunluluktur, olmazsa olmazdır.
Bizden söylemesi...