Türkiye'nin dört bir yanındaki büyük şantiyelerde çalışan ustalar arasında yıllardır dilden dile aktarılan ilginç bir gelenek bulunuyor. Resmî bir kural olmasa da, bazı meslekler belirli şehirlerle özdeşleşmiş durumda. Ustalar buna “inşaat sektörünün yazılı olmayan memleket haritası” adını veriyor.
Şantiyelerde aynı işi yapan ekiplerin önemli bölümünün belirli illerden gelmesi, yıllar içinde kuşaktan kuşağa aktarılan bir iş gücü ağı oluşturdu. Özellikle kalıp, demir, sıva ve hurdacılık alanlarında bazı şehirler adeta marka hâline geldi.
Kalıpçı Denince İlk Akla Samsun Ve Ordu Geliyor
Türkiye'deki birçok büyük konut ve altyapı projesinde kalıp ustalarının önemli kısmı Samsun ve Ordu kökenli ekiplerden oluşuyor. Karadeniz'den yetişen ustalar, betonarme kalıp işçiliğindeki tecrübeleriyle sektörde güçlü bir yer edinmiş durumda.
Demirciliğin Merkezi Osmaniye Ve Adana
İnşaat demiri bağlama ve donatı işlerinde ise Osmaniye ile Adana öne çıkıyor. Büyük şantiyelerde kurulan demir ekiplerinde bu iki şehirden gelen ustalara sıkça rastlanıyor. Mesleğin aile içinde öğrenilmesi, bölgesel uzmanlaşmayı da güçlendiriyor.
Duvar Sıva Ve Boyada Tokat Öne Çıkıyor
Duvar örme, sıva ve boya işlerinde Tokat başta olmak üzere Van, Ağrı ve Karslı ustalar sektörün en yaygın ekipleri arasında gösteriliyor. Özellikle Tokatlı ustalar, yıllardır Türkiye'nin farklı şehirlerindeki konut projelerinde bu alandaki yoğun istihdamıyla dikkat çekiyor.
Hurdacılıkta Niğde Ve Nevşehir Etkisi
İnşaat sonrası geri dönüşüm ve metal toplama faaliyetlerinde ise Niğde ve Nevşehir kökenli esnafın ağırlığı hissediliyor. Hurdacılık alanında oluşan bu bölgesel ağ, Türkiye genelinde uzun yıllardır varlığını sürdürüyor.
İnşaat sektöründe resmî kayıtlara geçmeyen bu memleket dağılımı, ustaların deneyimi, hemşehri dayanışması ve kuşaktan kuşağa aktarılan meslek geleneği sayesinde bugün hâlâ birçok şantiyede yaşamaya devam ediyor.
